Maart is voorbij en dus schreef ik vandaag het laatste stukje van mijn marathonverhaal. Wat een heerlijk gevoel is dat toch: een verhaal afronden! En zeker tijdens zo’n marathon is het soms een hele klus om vol te houden. Elke dag schrijven is voor elke schrijver goed, maar de druk was hoog. En is het nu klaar? Nee, natuurlijk niet. Het speelkwartier is voorbij: nu begint het echte werk pas.
Een eerste versie schrijven van een verhaal is echt heerijk. Vind ik tenminste: ik ken schrijvers die pas na het speelkwartier opbloeien. Ik houd van die creatieve flow, van de aha-momenten, van het verhaal dat zomaar opeens uit mijn toetsenbord rolt. Ik kan daar echt van genieten en zo ging het afgelopen maand ook weer. Helemaal dankzij lieve meelezers die me online hun aanmoedigingen toeriepen en nuttige feedback gaven. Maar die tijd is nu voorbij. Er zit nu een verhaal in mijn computer van 28.000 woorden. Een verhaal dat voorlopig nog niet de wereld in mag, want ik moet er nog heel veel aan doen.
Ben je dan niet tevreden met je verhaal, zou je me kunnen vragen. Jazeker wel, ik heb er van genoten, het is geworden wat ik wil. Maar daarmee is het nog niet af. Ik ga het nu eerst even wegleggen, om te bekomen van deze maand. En dan, misschien al wel snel, want ik ga weer naar een schrijfweek begin mei, ga ik nadenken over wat er ontbreekt. Wat beter kan. Waar de gaten in het verhaal zitten. Hoe de plot strakker kan. En aangezien het een detectiveverhaal is (in space weliswaar), ga ik de nodige rode haringen (red herrings, hebben we daar een Nederlands woord voor?) verstoppen, aanwijzingen die je als lezer mee laten puzzelen en de motieven helderder maken. En o ja, al die feitjes over de maan moet ik ook nog even goed researchen. Hetzelfde geldt voor alles wat ik heb verzonnen over AI. Wel grappig dat de maan en AI momenteel zoveel in het nieuws zijn.
Hoe dan ook, het is misschien leuk om even een beetje van het verhaal te laten zien. Aangezien het eerste stuk gaat verschijnen in een verhalenbundel, geef ik jullie alvast een beetje verhaal. Om je te verheugen op wat hopelijk gaat komen: een roman over een moord op de maan….
Met een droge klik zwaait het luik van de sluis open. Sissend vervliegt alle lucht in het vacuüm van de ruimte. De zware hand in zijn nek dwingt hem een stap te zetten en nog een stap en dan staat hij buiten. Op blote voeten in het maanstof. Zonder ruimtepak. De bittere kou slaat in zijn gezicht, hij hapt naar adem, maar er is geen lucht, er is niets. Hij moet terug, dit is de hel, hij kan hier niet blijven. Alle cellen in zijn lijf lijken het uit te gillen van de brandende pijn. Hij wurmt zich uit de greep van die onverbiddelijke hand in zijn nek. Zet een stap achteruit, terug naar waar het veilig is. Maar dan voelt hij een harde trap tegen zijn rug en vliegt hij met een boog het maanlandschap tegemoet. Het laatste wat hij ziet is de Aarde die in al haar pracht opkomt aan de maanhorizon.
