Ik verlang al zo lang naar de lente en vandaag krijg ik mijn zin. In het zonnige Den Haag ben ik vanmiddag op een terras neergestreken met mijn Remakable (waarover ik later wel een keer meer over wil vertellen) en probeerde ik een kort verhaal te schrijven. Een verhaal dat zich afspeelt op de maan en toevallig stond die maan ook nog eens hoog aan de hemel op dat moment. Is het nu af? Helaas nog niet helemaal. En vandaar dit berichtje.
Korte verhalen schrijven is superleuk om te doen. Het aantal te schrijven woorden is overzichtelijk en je moet je beperken in het aantal personages en de plot. Ik schrijf dit verhaal voor een bundel die wordt samengesteld voor het geweldige Gentse Science Fiction Evenement 9000con op 3 mei en in totaal moet het ongeveer 2000 woorden tellen. Eigenlijk had ik het verhaal al moeten insturen, maar het is nog niet af. Hoe kan dat?
Dat ligt aan mijn fantasie. Als ik begin aan een verhaal, begint het te borrelen in mijn hoofd. Voor ik er erg in heb, zie ik een wereld voor me met een uitgebreide geschiedenis en tal van verhaallijnen. En ja, dat is mooi als achtergrond van een verhaal, maar je kunt dat niet allemaal kwijt in een kort verhaal van 2000 woorden.
Ik was dus begonnen aan een verhaal over een jongeman die op de maan iets verschrikkelijks meemaakt met grote gevolgen voor hemzelf en zijn omgeving. Pats. Meteen een episch SF-verhaal in mijn hoofd. Dat is op zich niet erg, want, zoals ik eerder meldde, begint op 1 maart de schrijfmarathon waar ik aan mee ga doen. Dan kan ik dat verhaal lekker uitbreiden.
Maar hoe pers ik dat ontplofte idee van mij nu tot een spannend verhaal van maximaal 2000 woorden? Dat is nog best een uitdaging. Wijntje op en aan de slag…
