In maart van dit jaar schreef ik in een maand tijdens onze marathon (dat doen we met een select groepje schrijvers in een besloten forum) een eerste versie van mijn maanmysterie. Dat was weer een heerlijke ervaring. Op 31 maart was ik gesloopt, maar had ik wel 30.000 woorden staan. En natuurlijk een eerste versie van een verhaal dat mijn nieuwe roman moet worden. Deze week pas ik op de kat van mijn lieve dochter in Voorburg en besteed ik die tijd aan het herschrijven van die eerste versie.
Deze zomer heb ik al veel research gedaan. Hoe gaat dat, wonen op de maan? Kan wat ik bedenk eigenlijk wel met AI? Wat is er gebeurd voordat mijn toekomstverhaal begint? Hoe komt het dat de Aarde ontvolkt is (ja echt, dystopische schrijver en zo)? Er kwam zelfs een opzet voor een kort verhaal uit mijn hoofd terwijl ik naar het Wad zat te staren in de jachthaven van Schiermonnikoog.
Echt herschrijven is nog niet gelukt. Druk met het schrijven van een ander boek voor mijn werk (een historisch werk over de Maatschappij voor het Nut van ’t Algemeen Groningen/Haren. Ik zit dus ook veel in het archief te turen naar onleesbare notulen uit de 19e eeuw en lees stapels boeken over dit onderwerp. Heel wat anders dan een mysterie op de maan. Om daar nu echt werk van te maken heb ik het Nut thuis gelaten (al die boeken wilde ik toch al niet meeslepen in de trein) en is dit de week voor het verhaal over Kelsey, Robin en het raadsel van de moord op de maan. Lekker bezig dus. En in goed gezelschap.
O ja, de afbeelding van de opkomende aarde gezien vanaf de maan heb ik zelf getekend. Ik wil geen plaatjes meer gebruiken die AI-gegenereerd zijn en dus ben ik zelf aan het tekenen geslagen.
